เช้าตรู่ที่ภูเก็ตเป็นช่วงเวลาที่อากาศเย็นกำลังดี ถนนยังเงียบสนิท และผู้คนยังไม่รีบเร่งอะไร รถมารับแพมจากโรงแรมเพื่อออกเดย์ทริปไปเกาะพีพีในวันที่ฟ้าดูใจดีเป็นพิเศษ เหมือนทั้งเมืองกำลังบอกว่า “วันนี้เหมาะกับการออกทะเลนะ”
เมื่อถึงเวลาออกเรือ แพมก้าวขึ้นเรือด้วยหัวใจที่อยากพัก อยากหายใจลึก ๆ แบบไม่ต้องคิดอะไรเกินกว่าลมทะเลตรงหน้า เสียงเครื่องเรือเริ่มเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ ดังขึ้น แต่ลมทะเลกลับอ่อนลงอย่างประหลาด เหมือนมันตั้งใจปลอบให้แพมนั่งนิ่ง ๆ แล้วปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามจังหวะของทะเล
ระหว่างที่เรือแล่นออกจากฝั่ง เส้นขอบฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากฟ้าอ่อนเป็นสีทองอุ่น ๆ เหมือนมีใครกำลังระบายสีลงบนผืนทะเลทีละชั้น แพมมองไปไกล ๆ แล้วรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินเข้าไปในภาพวาดที่เต็มไปด้วยความสงบและความหวังบางอย่างที่อธิบายไม่ได้
พีพีเล
เมื่อเรือเข้าใกล้พีพีเล มุ่งสู่อ่าวโล๊ะซามะ น้ำทะเลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตใสจนเห็นเงาปลาเล็ก ๆ ว่ายตามเรือ เหมือนกำลังพาแพมเข้าสู่บ้านของพวกมัน ผาหินสูงตระหง่านโอบล้อมอ่าวไว้เหมือนกำแพงธรรมชาติที่คอยปกป้องความสงบของที่นี่มานานหลายปี ทุกอย่างนิ่งจนเหมือนเวลาเดินช้าลงโดยไม่ต้องพยายาม
อ่าวโล๊ะซามะ
ตอนที่เรือจอดนิ่งกลางอ่าวโล๊ะซามะ เสียงรอบตัวเงียบลงจนแพมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นเบา ๆ แพมก้าวลงน้ำช้า ๆ ความเย็นของทะเลแตะปลายเท้าเหมือนคำทักทายแรกของพีพี น้ำใสจนเห็นเงาตัวเองสะท้อนอยู่ใต้ผิวน้ำ และในวินาทีนั้นเอง แพมรู้สึกเหมือนตัวเองหลุดออกจากโลกวุ่นวาย แล้วกลายเป็นเพียงคนตัวเล็ก ๆ ที่กำลังลอยอยู่ท่ามกลางธรรมชาติที่สวยเกินคำบรรยาย
หลังจากนั้น แพมเดินเข้าสู่อ่าวมาหยา ชายหาดสีขาวนุ่มและผาหินสูงที่โอบล้อมรอบตัวเหมือนอ้อมกอดของธรรมชาติ ทุกอย่างเงียบสงบจนเหมือนโลกทั้งใบหยุดหายใจเพื่อให้แพมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดขึ้นอีกนิด
ช่วงบ่าย เรือแล่นผ่านถ้ำไวกิ้ง ถ้ำที่มีภาพเขียนโบราณเลือนรางเหมือนร่องรอยของคนรุ่นก่อนที่เคยผ่านทะเลเส้นนี้มาก่อน ถึงแม้จะได้มองดูแค่เพียงจากหน้าถ้ำ แพมก็รู้สึกเหมือนกำลังอ่านบันทึกเก่า ๆ ของโลกใบนี้ที่ยังไม่เคยถูกลืม
ก่อนกลับภูเก็ต ในช่วงบ่ายกว่า ๆ เรือแวะพีพีดอนให้ทานข้าวและเดินเล่นบนชายหาด ลมอุ่น ๆ พัดผ่านหน้าเบา ๆ เหมือนกำลังบอกว่า “เก็บวันนี้ไว้ดี ๆ นะ” แพมนั่งมองทะเลอีกครั้งก่อนขึ้นเรือกลับ และรู้สึกว่าการล่องเรือมาพีพีไม่ใช่แค่การเดินทาง แต่มันคือการได้หยุดหายใจลึก ๆ แล้วบอกตัวเองว่า ชีวิตยังมีมุมที่สวยและอ่อนโยนแบบนี้เสมอ
เกาะไข่แมว
แต่ทริปยังไม่จบง่าย ๆ ก่อนถึงภูเก็ต เกาะไข่แมวก็โผล่มาทักทายเบา ๆ ราวกับส่งท้ายวันสวย ๆ ให้แพมได้ยิ้มอีกครั้งก่อนกลับฝั่ง
เที่ยวเกาะพีพีกัน
ใส่ความเห็น