ตื่นมาช้า ๆ ให้ทะเลกอดก่อน
เช้านี้แพมตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงคลื่นเบา ๆ ที่ซัดเข้าฝั่งเหมือนกำลังทักทายแบบสุภาพ แสงแดดอ่อน ๆ สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายเหมือนใครเอากลิตเตอร์มาโรยไว้บนทะเลทั้งผืน แพมนอนนิ่ง ๆ อยู่บนเตียง ปล่อยให้ลมทะเลพัดเข้ามาแตะหน้าเบา ๆ เหมือนมันกำลังบอกว่า “ตื่นได้แล้วนะ แต่ไม่ต้องรีบหรอก”
มันเป็นเช้าที่ง่ายมาก
ง่ายจนแพมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ทั้งที่เมื่อก่อน แพมไม่เคยให้ตัวเองได้เริ่มวันแบบนี้เลย
แพมเคยตื่นแบบรีบ ๆ
เคยคว้าโทรศัพท์ก่อนคว้าลมหายใจ
เคยปล่อยให้ความวุ่นวายเข้ามาในหัวตั้งแต่ยังไม่ลุกจากเตียง
เคยคิดว่าถ้าไม่รีบ แพมจะตามโลกไม่ทัน
เคยเชื่อว่าความสงบต้องไปหา ไม่ใช่ปล่อยให้มันมาหาเรา
แต่วันนี้… ทะเลสอนแพมอีกแบบหนึ่ง
แพมลุกจากเตียงอย่างช้า ๆ เดินเท้าเปล่าไปที่ระเบียง พื้นไม้เย็นนิด ๆ แต่สบายแบบที่ทำให้รู้สึกว่า “เออ… เราอยู่ไกลจากความวุ่นวายจริง ๆ นะ” แพมมองทะเลที่ยังไม่ตื่นเต็มที่ คลื่นยังไม่แรง ลมยังไม่ดุ ทุกอย่างดูเหมือนกำลังหายใจพร้อมแพม
แพมชงกาแฟแก้วหนึ่ง กลิ่นมันลอยไปผสมกับกลิ่นทะเลจนกลายเป็นกลิ่นที่แพมอยากจำไว้ให้นานที่สุด แพมยกแก้วขึ้นสองมือ จิบแรก… อุ่น จิบสอง… สบาย จิบสาม… ใจมันนิ่งแบบที่ไม่ต้องพยายามเลย
เมื่อก่อนแพมดื่มกาแฟเพื่อให้ตัวเอง “ตื่น”
แต่วันนี้แพมดื่มกาแฟเพื่อให้ตัวเอง “ช้า”
แพมนั่งฟังเสียงคลื่นแทนเสียงนก
เสียงซ่าเบา ๆ ที่เหมือนกำลังเล่าเรื่องอะไรสักอย่างให้แพมฟัง
เสียงที่ไม่เคยเร่ง ไม่เคยดุ ไม่เคยบังคับ
เสียงที่ทำให้แพมรู้ว่า
บางทีชีวิตมันก็ไม่ต้องรีบไปทุกที่
แพมมองเรือประมงลำเล็ก ๆ ไกล ๆ
มองคนเดินเล่นริมชายหาด
มองเด็กวิ่งไล่คลื่น
ทุกอย่างมันเรียบง่าย
บ้าน ๆ
แต่สวยแบบที่ไม่ต้องแต่งเติมอะไรเลย
แพมหยิบกระดาษมาเขียนโน๊ตนิดหน่อย เขียนแบบไม่คิดเยอะ เขียนแบบปล่อยใจไหลไปตามลมทะเล แพมรู้สึกว่าตัวเองกำลังเริ่มวันอย่างที่ใจต้องการ ไม่ใช่อย่างที่โลกเคยสั่งให้ทำ
แพมเคยเป็นคนรีบ
ตอนนี้แพมเป็นคนช้า
แพมเคยเป็นคนที่ตื่นมาแล้วหนัก
ตอนนี้แพมเป็นคนที่ตื่นมาแล้วเบา
แพมเคยเป็นคนที่ลืมฟังเสียงธรรมชาติ
ตอนนี้แพมเป็นคนที่เปิดหน้าต่างรอเสียงคลื่นทุกเช้า
และพอแพมวางแก้วกาแฟลง แพมก็รู้เลยว่า…
ตอนนี้ถึงตาเพื่อนๆ แล้ว
ถ้าเพื่อน ๆ กำลังอ่านอยู่
ถ้าเพื่อน ๆ เคยเริ่มวันด้วยความรีบ
ถ้าเพื่อน ๆ เคยปล่อยให้ความวุ่นวายเข้ามาก่อนความสงบ
ถ้าเพื่อน ๆ เคยลืมหายใจให้ตัวเองก่อน
แพมอยากบอกว่า…
เริ่มวันแบบทะเล ๆ ก็ได้
เริ่มแบบง่าย ๆ ก็พอ
ไม่ต้องรีบ
ไม่ต้องเก่ง
ไม่ต้องสมบูรณ์แบบ
แค่
เปิดหน้าต่างให้ลมเข้ามาหน่อย
ถือแก้วอุ่น ๆ ไว้ในมือ
ฟังเสียงอะไรสักอย่างที่ทำให้ใจเพื่อน ๆ นิ่ง
แล้วบอกตัวเองเบา ๆ ว่า
“วันนี้ขอเริ่มแบบอ่อนโยนเหมือนคลื่นทะเลนะ”
แค่นั้นก็พอ
แค่นั้นก็ดี
แค่นั้นก็เป็นเช้าที่สวยงามแล้ว
ใส่ความเห็น