เรื่องเล่าของแพม ที่ย้อนกลับไปหาวันช้าๆ ก่อนมีอินเทอร์เน็ต กับนาฬิกาสีฟ้าและสีช็อกที่ทำให้หัวใจอุ่นขึ้นอีกครั้ง
ถ้าให้แพมเล่าเรื่องหนึ่งในวัยเด็กที่ยังจำได้แบบชัด ๆ
แพมคงเล่าเรื่อง “นาฬิกาสีฟ้า” เรือนเล็ก ๆ ที่เคยอยู่บนข้อมือแพมนี่แหละ
มันเป็นของที่ไม่ได้แพง ไม่ได้หรู
แต่เป็นของที่ทำให้แพมรู้สึกว่า
ชีวิตตอนนั้น… มันดีแบบไม่ต้องพยายามเลย
ตอนเด็ก ๆ ชีวิตแพมมันง่ายมาก
ง่ายแบบจริง ๆ
ตื่นมาก็ได้ยินเสียงลม เสียงไก่ เสียงเพื่อนบ้านคุยกัน
ไม่มีมือถือ
ไม่มีอินเทอร์เน็ต
ไม่มีอะไรให้เลื่อนดูทั้งวัน
โลกมันเงียบ แต่เป็นความเงียบที่สบายใจ
ไม่ใช่เงียบแบบเหงา
เป็นเงียบแบบมีความสุข
แพมชอบวาดรูปมาก
วาดทุกวัน
แต่แพมไม่ได้ใช้สีแพง ๆ หรอก
แพมใช้ สีช็อก แบบที่เด็ก ๆ ใช้กันนี่แหละ
สีช็อกที่จับทีมือเปื้อนเลอะ
แต่เกลี่ยแล้วมันนุ่ม
ลงเงาแล้วมันสวย
แพมชอบมาก
เพราะตอนวาดรูป… มันทำให้เรามีความสุข
เหมือนโลกทั้งใบหยุดให้แพมสนุกกับมัน
แล้ววันหนึ่ง พ่อซื้อนาฬิกาให้
แบบง่ายๆ ไม่ได้พูดอะไรเยอะ
แค่บอกว่า
“เอาไปใส่นะ”
เป็นนาฬิกาสีฟ้า ลายการ์ตูนดิสนีย์
สีฟ้าสดเหมือนท้องฟ้าหลังฝน
แพมดีใจมาก
ใส่มันทุกวัน
ทั้งที่ยังอ่านเวลาไม่ค่อยเป็นด้วยซ้ำ
แต่แพมชอบดูเข็มมันเดิน
ติ๊ก… ติ๊ก… ติ๊ก…
มันให้ความรู้สึกว่า
“มันน่ารัก และแพมกำลังโตขึ้นอีกนิดแล้วนะ”
ตอนกลางคืน
ถ้าพระจันทร์เต็มดวง
แสงมันจะส่องเข้ามาในห้อง
สวยมาก
แพมจะยกนาฬิกาขึ้นไปใกล้หน้าต่าง
ให้แสงจันทร์ส่องโดน
แล้วมันจะดูเหมือนเรืองแสง
แพมชอบมาก
เหมือนมีเวทมนตร์เล็ก ๆ อยู่บนข้อมือ
สมัยนั้น…
ไม่มีอินเทอร์เน็ต
ไม่มีอะไรเร่งรีบ
แต่แพมมีความสุข
เพราะทุกอย่างมันช้า
ช้าแบบดีต่อใจ
แล้ววันหนึ่ง
นาฬิกาสีฟ้าเรือนนั้นก็หายไป
แพมไม่รู้ว่าหายตอนไหน
โตขึ้นมาก็ไม่เจออีกเลย
แต่ความรู้สึกดี ๆ ที่มันให้
ยังอยู่ในใจแพมเสมอ
ทุกวันนี้แพมเลยชอบใส่นาฬิกา Swatch
ไม่ใช่เพราะมันแพง
แต่เพราะมันทำให้แพมนึกถึง
นาฬิกาสีฟ้าเรือนแรกในชีวิต
มันทำให้แพมนึกถึงวันช้า ๆ
วันสบาย ๆ
วันที่ไม่มีอะไรต้องรีบ
วันที่เรามีความสุข
แล้วถ้าเพื่อนอ่านมาถึงตรงนี้
แพมว่า…
บางทีเพื่อนอาจคิดถึงวันเก่า ๆ เหมือนแพมก็ได้
เพราะความเรียบง่าย
มันไม่เคย “น้อย” เลย
มันอบอุ่น มีความสุข
มันดี
และมันอยู่กับแพมจนถึงวันนี้
แพมก็ยังเป็นแพมคนเดิม
ที่รักความง่าย ๆ
และยังเก็บวันเก่า ๆ ไว้ในใจเสมอ
ใส่ความเห็น